حضرت پيامبر گرامي اسلام (ص) هر كس را به قدر علم و منزلت در دين زيادتي مي داد و در خور احتياج متوجه ايشان مي شد و آنچه به كار ايشان مي آمد و موجب صلاح امت بود؛ براي ايشان بيان مي فرمود و مكرر مي فرمود كه حاضران آن چه را از من مي شنوند به غائبان برسانند و مي فرمود برسانيد به من حاجت كسي را كه حاجت خود را به من نتواند رسانيد و كسي را بر لغزش و خطاي سخن مواخذه نمي كرد و صحابه داخل مي شدند به مجلس آن حضرت طلب كنندگان علم و متفرق نمي شدند مگر آنكه از حلاوت علم و حكمت چشيده بودند و از شر مردم در حذر بود اما از ايشان كناره نمي كرد و خوشروئي و خوشخوئي را از ايشان دريغ نمي داشت و جستجوي اصحاب خود مي نمود و احوال ايشان مي گرفت و هرگز غافل از احوال مردم نمي شد مبادا كه غافل شوند  وبه سوي باطل ميل كنند و نيكان خلق را نزديك خود جاي مي داد و افضل خلق نزد او كسي بود كه خيرخواهي او براي مسلمانان بيشتر باشد و بزرگترين مردم نزد او كسي بود كه مواسات و معاونت و احسان و ياري مردم بيشتر كند. شيخ عباس قمي – منتهي الآمال – صفحه 29 .